Gönguferðin.

Síðustu 4 dagar voru hreint út sagt frábærir. Fengum æðislegt veður, sól og blíðu allan tímann, fyrir utan smá rigningu fyrsta daginn. Fyrsta daginn gengum við frá Landmannalaugum inní Hrafntinnusker, þann næsta frá Hrafntinnuskeri og inní Hvanngil, þaðan svo í Strútsskála og síðasta daginn inn í Hólaskjól. Þetta munu vera samtals ca. 75 kílómetrar.



En ekki er allt búið enn því síðasta daginn fóru stelpurnar að taka eftir því að andlitið á mér væri aldeilis að taka hamskiptum. Ég tók nú svona mátulega mikið mark á því þar til ég fékk sjálf að líta í spegil. Þeirri stundu má líkja við harmsögu úr samtímanum því ég vissi ekki hver þetta væri í speglinum. Þó hélt ég nú að þetta myndi lagast í nótt. En þegar ég vaknaði í morgun og gat varla opnað augun og mér fannst einsog varirnar væru að springa þá dreif ég mig upp á sjúkrahús og komst að því að ég er með bráðaofnæmi.

Eins og staðar er núna er bólgan byrjuð að leka niður fyrir augun og það eru að myndast tvö dökkblá glóðaraugu, og bláir martaumar niður kinnarnar. Bólgan á enninu er svo mikil að ég er einsog einhyrningur á hlið og nefið er allavega í tvöfaldri stærð. En það versta við þetta allt saman er það að ég þekki sjálfa mig engan veginn í þessu ástandi. Og ég er skíthrædd um að þetta gangi aldrei til baka og ég sé dæmd til að lifa ein, bólgin og pipruð einhversstaðar upp í reginfjöllum. Líklega er þetta útaf jarðhnetum sem ég þurfti að fá mér. Þó er það ekki alveg víst því ég hef aldrei fengið svona áður en það er samt líklegasta skýringin.

Við Svava grófum upp þvílíkan gullmola í eldgamalli bók í Álftavatnsskála. Það var ekkert lítið sem við hlógum að þessu:



"Al elektrónískur búðarkassi, hljóðlítill, hraðvirkur, 8 til 100 minni, margfaldar, ljósatölur, óháður rafmagnstruflunum, hægt að nota í allt að 24 stundir án sveifar eftir að rafmagn rofnar."

Ég held að ég verði að fá mér einn svona!