Líðanir.

Sum lög eru bara þannig að eina leiðin til að hlusta á þau er að leggjast niður, loka augunum og láta áhrifin af laginu flæða einhvernveginn í gegnum sig.

Þessa dagana eru tvö lög í uppáhaldi,
-Home með Depeche mode
-Walking after you með Foofighters, fann það í fáránlega flottri útgáfu sem fær mig næstum til að tárast.

Eins er þetta með bíómyndir. Þar er komin ástæðan fyrir því hvað ég get horft á Braveheart, Notting Hill, Bridget Jones, Love Actually, Forrest Gump, Shawshank redemption og fleiri og fleiri óeðlilega oft! Bridget kemur mér bara hreinlega alltaf í gott skap. Forrest Gump fær mig alltaf til að meta það sem ég hef aðeins meira. Shawshank redemption er bara einum of góð, og eins Braveheart. Love Actually fær mann til að langa að eiga einhvern einstakan að. Notting Hill fær mig til að langa að eiga Hugh Grant.  Þó svo að ég kunni söguþráðinn aftur á bak og áfram þá skiptir það ekki máli. Það er tilfinningin á bakvið myndina sem skiptir máli.

En að öðru. Mér sýnist á öllu að ég verði meðsöngvari í brekkusöngnum í ár! Ég hlakka ekkert smá til. Verður ÞÚ þar?